در این مقاله عملگرهای درونی و ساختارهای درونی را از دید فازی مطالعه کرده و سیستم «تقریبا باز» مجموعه های فازی و رابطه آنها را با علمگرهای درونی و سیستم های درونی فازی مورد پژوهش قرار می دهیم.

در این مقاله، تعاریف جدیدی از عملگر بستار –L فازی، عملگر داخلی –L فازی، سیستم همسایگی دور –L فازی، سیستم همسایگی –L فازی و سیستم همسایگی شبه- یکسان پیشنهاد شده اند. ثابت شده است که رسته فضاهای بستار –L فازی، رسته فضاهای داخلی –L فازی، رسته فضاهای همسایگی دور –L فازی، رسته فضاهای همسایگی شبه- یکسان –L فازی، رسته فضاهای همسایگی –L فازی با رسته L-FCS از فضاهای سیستم بستار –L فازی یکریخت می باشند.

سیستم های حفاظتی، حیاتی ترین عنصر دفاعی شبکه های قدرت را در برابر شرایط غیرعادی تشکیل می دهند؛ بنابراین عملکرد نادرست آنها که توسط حملات سایبری ایجاد می شود، ممکن است عواقب بسیار زیادی برای شبکه های قدرت مانند خاموشی های گسترده ایجاد کند. از جمله مهم ترین سیستم های حفاظتی که در معرض نفوذ مهاجم سایبری است، سیستم حفاظتی ژنراتور، خط انتقال و ترانسفورمر می باشد. ناهنجاری های سایبری را می توان با استفاده از اقدام های استراتژیک به حاشیه راند و اثر آن را در شبکه کاهش داد. در این مقاله، با توجه به اهمیت سیستم حفاظت شبکه قدرت، مرور جامع روش های مقاوم سازی سیستم حفاظتی در برابر حملات سایبری مورد بررسی قرار گرفته است. بدین منظور در مرحله اول، جهت مقاوم سازی شبکه قدرت در برابر حمله سایبری، روش های مبتنی بر حفاظت ارائه می گردند. سپس در مرحله دوم، روش های مبتنی بر تشخیص برای ردیابی حمله سایبری احتمالی بیان می شوند. از آنجا که تضمین قطعی برای عدم نفوذ مهاجم سایبری وجود ندارد، با بهره گیری از روش های تشخیص حمله می توان از پیشرفت حمله جلوگیری کرد. به این منظور از دو دسته الگوریتم مبتنی بر داده و مبتنی بر مدل استفاده می شود. در الگوریتم های مبتنی بر داده می توان از دانش و اطلاعات شبکه به صورت بهینه استفاده کرد تا شرایط وقوع حمله سایبری را نسبت به شرایط بدون حمله سایبری تشخیص داد. در الگوریتم های مبتنی بر مدل با اجرای الگوریتم تخمین حالت و بر اساس روابط سیستم، پارامترهای شبکه تخمین زده می شود. سپس با محاسبه اختلاف مقادیر برآوردشده و مقادیر اندازه گیری شده، دستکاری در اطلاعات و نفوذ مهاجم سایبری، تشخیص داده می شود. در نتیجه استفاده از روش های جلوگیری و شناسایی نفوذ مهاجم سایبری در مطالعات مورد بررسی باعث افزایش امنیت سایبری سیستم حفاظت شبکه قدرت خواهد شد. در این راستا به کارگیری انواع الگوریتم های حفاظت و تشخیص برای مقابله با حملات سایبری بسیار حائز اهمیت است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

تمایل به تولید گیاهان دارویی و معطر و تقاضا برای محصولات طبیعی به خصوص در شرایط کشاورزی اکولوژیک در جهان رو به افزایش می باشد. کشاورزی اکولوژیک گیاهان دارویی، کیفیت آن ها را تضمین کرده و احتمال اثرات منفی روی کیفیت دارویی را کاهش می دهد. به منظور بررسی تاثیر کودهای آلی و زیستی بر کمیت و کیفیت گیاه دارویی ریحان (Ocimum bacilicum L. )، آزمایشی در سال 1396 در مزرعه ای واقع در شهرستان آمل به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار انجام شد. تیمار های آزمایش شامل: بایوچار در دو سطح (صفر و 20 تن در هکتار) و کود های آلی و زیستی در پنج سطح (ورمی کمپوست (10 تن در هکتار)، قارچ میکوریزا، باکتری ازتو باکتر، باکتری سودوموناس و عدم مصرف کود) بودند. مطابق نتایج بدست آمده بیشترین میزان ارتفاع بوته و تعداد شاخه اصلی متعلق به تیمار مصرف بایوچار به همراه ورمی­کمپوست (به ترتیب 37/49 سانتی متر و 42/7) بود که به طور معنی داری از تمامی تیمارهای دیگر بالاتر بود. اثر متقابل بایوچار و کودهای آلی و زیستی بر وزن تر و خشک برگ و ساقه معنی دار بود، براساس نتایج مربوط به مقایسه میانگین دادها، بیشترین وزن تر برگ و ساقه، در تیمار کاربرد بایوچار و سودوموناس (به ترتیب 792 و 876 گرم در متر مربع) رویت شد که تفاوت معنی داری با کاربرد بایوچار به همراه ورمی کمپوست نداشت و بیشترین وزن خشک برگ و وزن خشک ساقه، با استفاده از بایوچار به همراه سودوموناس (به ترتیب 166 و 175 گرم در متر مربع) مشاهده شد. برهمکنش بایوچار × کودهای آلی و زیستی بر میزان فنل کل، فلاونوئید و فعالیت آنتی اکسیدانی گیاه ریحان نیز اختلاف معنی داری نشان داد. بیشترین مقدار فنل کل (55/17 میلی گرم در گرم برگ خشک) و فلاونوئید (47/77 میلی گرم در گرم برگ خشک) مربوط به تیمار ازتوباکتر همراه با مصرف بایوچار بود، لذا، می توان نتیجه گرفت که کاربرد کودهای آلی و زیستی نظیر ورمی کمپوست و سودوموناس به همراه بایوچار باعث افزایش کمیت و کیفیت گیاه ریحان در کشاورزی اکولوژیک می­شود.

کشت مخلوط گیاه دارویی سیاه دانه  (Nigella sativa L.)با حبوبات به سبب اختلاف مورفولوژیک و تثبیت بیولوژیکی آن ها می تواند گامی در جهت پایداری در کشاورزی باشد. هدف از انجام این پژوهش ارزیابی و مقایسه عملکرد محصول و شاخص های رشدی لوبیاسبز (Phaseolus vulgaris L.) و سیاه دانه در کشت های خالص و نسبت های مخلوط جایگزینی بود. بدین منظور، آزمایشی در قالب طرح بلوک های کامل در سال زراعی 98-1397 در مزرعه تحقیقاتی دانشگاه فردوسی مشهد انجام شد. تیمارها شامل کشت مخلوط جایگزینی با نسبت: 25 درصد لوبیاسبز + 75 درصد سیاه دانه (P1N3)، 50 درصد لوبیاسبز + 50 درصد سیاه دانه (P2N2)، 75 درصد لوبیاسبز + 25 درصد سیاه دانه (P3N1)، کشت های خالص لوبیاسبز (P) و سیاه دانه (N) بود. سطح برگ نمونه ها به روش وزنی و با استفاده از دستگاه سطح برگ سنج (به صورت تخریبی) و ترازوی دیجیتال آزمایشگاهی انجام شد. بیشترین شاخص سطح برگ از کشت خالص لوبیاسبز و سیاهدانه به ترتیب 53/3 و 5/0به دست آمد و کمترین میزان آن در لوبیاسبز مربوط به تیمار کشت مخلوطP2N2  (14/1) و در سیاهدانه نیز کمترین مقدار مربوط به تیمارP3N1  (2/0) بود. همچنین تجمع ماده خشک در کشت خالص لوبیاسبز 34/973 گرم در مترمربع و در کشت خالص سیاه دانه 55/339 گرم در مترمربع و کمترین تجمع ماده خشک لوبیاسبز در تیمار P1N3 (25/164 گرم در مترمربع) و در سیاه دانه در تیمارP3N1  (18/91 گرم در مترمربع) حاصل شد. بیشترین میزان رشد لوبیاسبز و سیاه دانه در کشت خالص آن ها به ترتیب 83/10و 71/25 گرم در مترمربع در روز بود که 73 و 82 روز پس از ظهور بود. بالاترین عملکرد محصول لوبیاسبز و سیاه دانه به ترتیب در تیمارهای P3N1 و P2N2 به دست آمد. مقدار نسبت برابری زمین برای تیمارهای P2N2 و P3N1 بالاتر از یک بود. با توجه به نتایج به دست آمده از این آزمایش، تیمار P2N2 نسبت به سایر تیمارها از نظر اقتصادی و اکولوژیک سودمندتر بود.

عملیات بیشه زراعی مزایای اکولوژیکی، اقتصادی و اجتماعی نسبت به کشاورزی یکپارچه دارد، اما عدم استفاده از کود و سودآوری پایین در سیستم های بیشه زراعی شاید دلیلی بر پذیرش کند این سیستم ها توسط کشاورزان باشد. در این تحقیق، آزمایشی به صورت کرت های دوبار خرد شده در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی به صورت فاکتوریل با سه تکرار برای بررسی اثر انواع کودهای زیستی، آلی و شیمیایی روی بهبود عملکرد، صفات کیفی و سودآوری بیشتر این نوع سیستم انجام شد. گونه دارویی در دو سطح، کود در پنج سطح و گونه درختی در دو سطح به ترتیب به عنوان عوامل اصلی، فرعی و فرعی فرعی در نظر گرفته شدند. گونه های درختی شامل گیلاس (Prunus avium L. ) و گردو (Juglans regia L. ) برای سیستم بیشه زراعی انتخاب شدند و گیاهان دارویی شامل گشنیز (Coriandrum sativum L. ) و خاکشیر (Descurainia sophia (L. ) Schur) در زیر اشکوب این سیستم کشت شدند. چهار تیمار کودی شامل کود آلی دامی (3 کیلوگرم در مترمربع)+ کود آلی اسید هیومیک (اگری پلاس) (0. 5 کیلوگرم در 100 لیتر آب در 100 مترمربع)، کود زیستی آندومیکوریز مایکومیکس (100 گرم در مترمربع)، کود باکتریایی بیوآزوسپیر (200 گرم به ازای هر 100 کیلوگرم بذر) و کود شیمیایی براساس آزمون خاک (75 کیلوگرم اوره، 150 کیلوگرم سوپرفسفات تریپل و 150 کیلوگرم سولفات پتاسیم در ابتدای کشت+100 کیلوگرم سولفات پتاسیم 30 روز بعد از کشت و 100 کیلوگرم دیگر 2 ماه بعد از کشت برای هر هکتار) به همراه شاهد (بدون کود) مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج نشان داد که ارتفاع بوته و وزن هزاردانه در سطح احتمال 5% و وزن تر و خشک بوته، تعداد دانه در سنبله، عملکرد دانه در بوته و هکتار و درصد پروتیین، نیتروژن، فسفر و پتاسیم بذر گیاه دارویی خاکشیر در سطح احتمال 1% تحت تاثیر معنی دار تیمارهای کودی قرار گرفتند. در گیاه دارویی گشنیز نیز ارتفاع بوته، عملکرد تر برگ و ساقه، تعداد دانه در چتر و بوته، عملکرد بیولوژیک و اقتصادی، درصد و عملکرد اسانس در سطح احتمال 1% تحت تاثیر معنی دار تیمارهای کودی قرار گرفتند. در گیاه دارویی خاکشیر، به ترتیب کود آلی، بیوآزوسپیر، میکوریز و کود شیمیایی بیشترین و تیمار شاهد کمترین مقدار صفات مورد بررسی را سبب شدند. در گیاه دارویی گشنیز، به ترتیب کود میکوریز، آلی، بیوآزوسپیر و کود شیمیایی بیشترین و تیمار شاهد کمترین مقدار صفات را موجب شدند. همچنین هر دو گیاه دارویی در کشت تلفیقی با درخت گیلاس عملکرد به مراتب بهتری را نشان دادند. در بین انواع ترکیب ها در کشت، کشت تلفیقی گشنیز با گیلاس به عنوان بهترین کشت ترکیبی انتخاب گردید.